Ubu Król, czyli Polacy
Alfred Jarry
Ubu Król, czyli Polacy
(Ubu Roi ou les Polonais)
Tłumaczenie: Tadeusz Boy-Żeleński
Reżyseria: Marek Mokrowiecki
Scenografia i kostiumy: Krzysztof Małachowski
Muzyka: Krzysztof Misiak
Choreografia: Małgorzata Fijałkowska
Asystent reżysera: Magdalena Tomaszewska
Premiera (Międzynarodowy Dzień Teatru): 28 marca 2026 r.
5 (394) premiera sezonu 2025/2026
Duża Scena
Czas trwania spektaklu:
Jedna z najsłynniejszych sztuk z Polską w tle, i Polakami w tytule.
Głównymi postaciami dramatu są Ubu i Ubica – upiorna para, którą cechuje zachłanność, niepohamowana żądza władzy i pieniądza – żądza wszechobejmująca każdy aspekt ich złowrogich planów. Można odnieść wrażenie, że jest to sztuka o samowładztwie, do którego prowadzi despotyzm, totalitaryzm i zamordyzm. Z drugiej zaś strony to ponadczasowa opowieść o czystej brutalnej ludzkiej zachłanności, nasycona gorzką i zjadliwą ironią.
Sztuka osadzona jest w Polsce, „czyli nigdzie” – jak mówił Alfred Jarry w swoim wstępnym przemówieniu na prapremierze w roku 1896.
Utwór piętnastoletniego wówczas autora okazał się proroczy. Mimo upływu lat wciąż fascynuje i inspiruje kolejne pokolenia twórców…
Płocka inscenizacja sztuki „Ubu król, czyli Polacy” w reżyserii Marka Mokrowieckiego to opis współczesnego archetypu władzy totalitarnej. Uniwersalny – pierwotny wzorzec postaci, który cechuje każdą nieświadomą zbiorowość, ukazany jest w sposób groteskowy, gdzie splatają się komizm z tragizmem, piękno z brzydotą charakterów. Bo tacy są główni bohaterowie, Tata Ubu i jego żona Mama Ubica, dążąca do władzy i bogactwa para. Reżyser szuka w nich analogii do współczesnego totalitaryzmu jako potwornej, płodnej idei, która degraduje porządek świata.